در این روزها و ایام کرونایی انسان‌ بیش از از هر زمان نیازمند شنیدن و دیدن قصه‌ها است: برای این‌که بر تنهایی و انزوای ناخواسته‌اش غلبه کند، برای این‌که در روایت‌ها غرق شود و گذر زمان واقعی را فراموش کند. قصه‌ها و قصه‌گویی سابقه‌ای به بلندای تاریخ بشر دارد. نوع بشر از بدو خلقت که خود بزرگترین روایت است، تفکر کرده، مفهوم‌آفرینی کرده، بخاطر سپرده، خلق کرده و قصه‌پردازی کرده‌است. از نقش‌واره‌های باستانی در غارها تا افسانه‌های کهن، از سنگ‌ نوشته‌ها تا نمایش‌های آئینی، از کتاب‌های چاپی تا سینما و رادیو و تلویزیون و بازی‌های رایانه‌ای و فناوری‌های دیجیتال، همه و همه ابزاری برای ارتباط بین انسانی و قصه‌پردازی بوده‌اند. درباره‌ی چگونگی خلق قصه‌ها و چرایی بازگویی آن‌ها، این‌که چرا قصه‌ها ساخته شده و چگونه از نسلی به نسل دیگر منتقل شده‌اند گفته‌ها و یافته‌ها فراوان است. امروزه هم‌چنان ساختار سه پرده‌ای داستان که توسط افلاطون و آریستوفان بنا گذاشته شد در محافل آکادمیک مورد تامل قرار می‌گیرد و اعتبار دارد. جوزف کمپبل با گردآوری و تحلیل قصه‌ها و اسطوره‌ها در طول تاریخ و تحولات تمدنی به این نکته دست یافته است که در خلال هزاره‌ها و در عمق فرهنگ‌ها، همواره نوعی همانندی بین قصه‌ها وجود داشته است. بشر در قصه‌هاست که صدای درونی خودش را پیدا می‌کند. همین وجه است که قصه و روایت در تمام طول عمر انسان نقش و تاثیر دارد. علاوه بر ویژگی‌های خلاقه و جاذبه‌هایشان، قصه‌ها انسان‌ها را در درون یک فرهنگ یا در بین فرهنگ‌ها به‌یک‌دیگر مرتبط می‌سازند. قصه‌ها ابزار قدرتمندی در ارتباطات مولد بین انسان‌ها هستند. در جهان ویروس‌زده و غمناک کنونی علی‌رغم این‌که همه مجبورند خود را به اشکال مختلف از دیگران دور کنند وجه انسانی مشترکی وجود دارد که مشتاق آسایش، امنیت، خوشبختی، اعتلاء و ارتباط است. راه و روش ارتباط با هم‌نوع خود و مسیر دستیابی به این ضرورت همیشه تاریخ بشر، همین قصه‌ها هستند. مهم نیست به چه زبانی حرف می‌زنیم و در چه فرهنگی رشد کرده‌ایم و چه رنگ و نشانی داریم. این نوشته‌ها، اجراهای مبتنی بر متون نمایشی و فیلم‌ها هستند که با قصه‌هایشان، جهانی شنیدنی و دیدنی را به مشارکت می‌گذارند، انسان‌ها را در گوشه و کنار عالم بهم مرتبط کرده و آن‌ها را متاثر می‌سازند. شاید علت چنین پدیده‌ای این‌است که قصه‌ها ما را از خودمان فراتر می‌برند و بقول رابرت فراست، از جاده‌های کمتر مسافر دیده عبور می‌کنند. قصه‌ها یگانگی زندگی انسانی، یگانگی روح انسانی و یگانگی روایت انسانیت را به شیوه‌های مختلف برای ما بازگو می‌کنند. از همین روست که قصه‌ها جاودانه می‌شوند و روح را پالایش می‌دهند. بهمین دلیل است که قصه ها هر روز تماشا می‌شوند، در بین سطور کتاب خوانده می‌شوند و بیاد می‌مانند. و اکنون در زمانه‌ای که تاریخ بیاد خواهد داشت، در خلال دوره‌ای تاریخی که احتمالا یک‌بار برای هر نسلی اتفاق می‌افتد، در فصل انزوای ناخواسته در حالی‌که به انتظاری ملال‌آور نشسته‌ایم تا دارویی معجزه‌آسا ما را از این شرایط جدا‌افتادگی رها سازد و به زندگی عادی بازگرداند، این قصه‌ها هستند که در قالب سینما مارا بهم نزدیک می‌کند، بهم پیوند می‌زند، آستانه تحمل‌مان را فراتر می‌برد و بر شکاف‌های ناامیدی جامعه مرهم سرگرمی می‌گذارد.

آخرین مقالات منتشر شده

بزرگ مردان کوچک

مجید مجیدی پس از سال‌ها فاصله از سینمای شخصی و جهان خودش بار دیگر با «خورشید» رجعتی به دنیای خود نمود. او بعد از ساخت فیلم «محمد رسول‌الله» و اثر

ادامه مقاله »

اخبار سینمای ایران

سینما در مشاغل گروه ۲ با مذاکرات و پیگیری‌های حسین انتظامی رییس سازمان سینمایی و سمعی و بصری با ستاد ملی مبارزه با کرونا، شغل سینما از مشاغل گروه ۳

ادامه مقاله »

دارودسته بوشهری

عبدی‌پور که پیش‌ترها در تنهای تنهای تنها، پاپ و تیک‌آف، به سراغ داستان‌های مردم جنوب کشور رفته بود، در میجر، به سراغ گنگسترهای بوشهری می‌رود که در تقابل با بارخوس‌ها

ادامه مقاله »

مدوسـا در کالبد اسکار

اسکار امسال با پیروزی نهایی بیانیه دمکراتش به پایان رسید. «سرزمین بی‌خانمان‌ها» از زن-کارگردانان اعاده حیثیت کرد، همین‌طور با انتخاب فرانسیس مک دورمند، الگوی زیبایی‌شناختی زنان در سینمای هالیوود در

ادامه مقاله »

روزی روزگاری سینمای صامت

پیرمردِ گوشه‌گیر کابوس می‌بیند، کابوسی که در آن ساعت‌ها بی‌عقربه‌اند…   آیین‌وارگی و رشد سینما روزی روزگاری بود که مردم با شور و اشتیاق برای تماشای پدیده‌ای نوظهور در اتاق‌های

ادامه مقاله »

خوش آمدید!

لطفا از طریق فرم زیر به حساب کاربری خود وارد شوید

بازیابی گذرواژه

لطفا جهت بازیابی گذرواژه، نام کاربری و یا ایمیل خود را وارد نمائید.

ورود / عضویت

Add New Playlist