ظل آفتاب ظهر چهارشنبه باباعلی صَفَر به درخواستِ نعش جَنگو کنار حوض چوسه ایستاده بود و اطراف را نگاه می‌کرد. جَنگو سی سال بعد مرگش سه روز بود که از گور در آمده بود و نشسته بود سر قبر خودش و تکان نمی‌خورد. تمام بندر خودشان را توی خانه حبس کرده بودند و پلیس، بهشت زهرا را محاصره کرده بود اما کسی جرئت نداشت پایش را آن طرف دیوار بگذارد چه برسد به اینکه برود از جنگو بپرسد چه مرگش شده. فقط ده بار غلام گورکن را برده بودند بازجویی و او هم همان داستان اول را به هزار شکل تعریف کرده بود: «رفتم گورِ بِریمَک احمدی را بکنم که دیدم یکی رو گور جنگو نشسته. رفتم جلو. فقط دیدم چارتکه استخوان است و یک کفن پُهتیده( پوک و پوسیده). اما از دندان‌های شکسته‌اش شناختم. دوران جوانی خودمان زده بودیم شکسته بودیم آقا! فرار کردم.» اینترنت پر بود از ویدیویی که یک سرباز از فاصله‌ی هزارمتری گرفته بود و گفته بود که به نعش شلیک کرده‌اند اما نتیجه نداده است. تکذیبه‌های رسمی و ادعاهای ماورایی عوام هم فراوان بود. یک ویدیو هم بود که همان سربازی که فیلم گرفته بود را نشان می‌داد که به خودش شاشیده بود و داشتند می‌بردندش بازداشتگاه. بعدش باباعلی صَفَر را صدا کرده بودند برود با مُرده حرف بزند. چون هم بابازار بود و جنگیری می‌کرد و هم اسمش روی تکه کفن پوسیده‌ای که باد با خودش آورده بود نوشته شده بود. زمانی که زنده بود همسایه بودند و جنگو خواسته بود برایش کفن را به همه اسم‌های مقدس از انس و جن تبرک کند. تنها زمانی بود که بعد از ماجرای استخر باباعلی صفر صدای جنگو را شنید. بابا فکر کرده بود جنگو کفنی می‌خواهد که عذاب شب قبر را کم کند. «اما انسان به اسامی مقدس اجنه نیاز ندارد.» جنگو هیچ نگفته بود و بابا فهمیده بود که جای مذاکره نیست و اسم‌ها را با حنای متبرک نوشته بود. اسمهای مقدس اجنه را با «کاف» شروع کرده بود که حرف اول برترین اسم مقدس اجنه بود به معنای «دلیل تمام دلیل‌ها» و اسمی بود که هیچ جنی به زبان نمی‌آورد و فقط با همان حرف اولش ازش حرف می‌زدند. می‌گفتند که مهیب ترین اسم مقدس جهان است که اگر بر زبان آید همه هستی را در هم می‌پیچد. ته کفن هم اجنه را قسم داده بود و اسم خودش را نوشته بود و امضا کرده بود که مبادا اجنه کفن از تن مرده در آوردند. همان تکه پارچه بود که او را کشیده بود اینجا. چند متریش نشست و خیره نگاهش کرد. کفن پُهتیده در باد می‌رقصید. بابا مندیلش1 را روی سرش جابه جا کرده بود.
– چه می‌خواهی؟

جنگو جوابی نداد. قاعدتاً نمی‌توانست جواب بدهد چون زبانی نداشت. باباعلی صفر سعی کرد مثل اجنه در ذهنش با جنگو صحبت کند اما اتفاقی نیفتاد. با خودش فکر کرد شاید از این شوخی‌های نوجوانان امروزی باشد. با پهپادی چیزی استخوان‌ها را کنترل می‌کنند که مردم را بترسانند. نیم خیز شد تا برود که مرده تکانی خورد و با آرامشی ترسناک کفن پوسیده‌اش را باز کرد و تا کرد و گذاشت روی قبر. حالا فقط چند تکه استخوان بود که معلوم نبود چطور روی هم دوام آورده‌اند. بعد روی قبر چیزی کشید. بابا این پا و آن پا کرد و آخرش آهسته رفت جلو و دید که روی غبار قبر نوشته است: «حوض چوسه.» نمی‌دانست چه کند. جنگو کفن را چنان تا زده بود که انگار بخواهد پیشکش کسی کند. اما جنگو کسی را نداشت. همه فک و فامیلش مرده بودند و تک فرزند بود و زن هم نداشت که بچه‌ای داشته باشد. الان البته همه اینها را می‌دانستند. داستان زندگی جنگو توی اینترنت می‌چرخید و هی به شاخ و برگش اضافه می‌شد. همین هم بود که خواسته بودند زودتر سروتهش را هم بیاورند و دست به دامن بابا شده بودند.
– ببرم حوض چوسه؟ برای چی؟
و مُرده روی غبار قبر نوشت: « تنها.»
– تنها یعنی چی؟ تنهایی بروم؟
مرده کفن را کمی پیش آورد و بابا حدس زد که تنها باید برود. بابا مندیلش را باز کرده بود و کفن را همانطور تاشده گذاشته بود لای آن که یک وقت پودر نشود بس که پوسیده بود. قانع کردن پلیس سخت بود اما بابا بحث جن را پیش کشید و سوار موتورش شد. می‌دانست که کسی جرئت نمی‌کند با او پیش اجنه بیاید. حوض چوسه وسط باغ لیموی حاجی جعفری بود. دهات سرخون. در واقع یک استخر بود و معلوم نبود چرا بهش می‌گفتند حوض. دوران جوانی با جنگو و غلام گورکن و بقیه زیاد رفته بودند آنجا. جنگو پسری خجالتی بود که شنا بلد نبود و تفریح بچه‌ها این بود که تهدیدش کنند که میندازندش توی بخش عمیق حوض. آخرش هم انداختند که چانه اش خورد لبه استخر و سه تا از دندانهایش شکست. دوتا بالای از وسط کجکی و نیمه عمودی نصف شدند و یکی زیری دو طرفش شکست و نوک تیز شد. طوری که وقتی دندانها روی هم بودند یک فضای خالی شبیه یک قلب یغوری بینشان دیده می‌شد. وقتی که از آب در آمد دیگر با کسی حرفی نزد و شد آن جنگویی که همه می‌شناختند. نگهبان باغ حسابی دعوایشان کرده بود و جنگو را برده درمانگاه ده که دست برقضا آمپول بی حسی نداشتند و چانه‌اش را بدون بی حسی بخیه زدند. اما جنگو هیچ واکنشی نشان نداده بود. می‌گفتند مُجرد کرده است. مجرد کردن به کسی می‌گفتند که از ترس زبانش بند آمده باشد. جنگو دیگر هیچوقت حرف نزد. حتی با مشتری‌های مغازه‌اش. چیزی که می‌خواستند بهشان می‌داد و قیمت روی جنس را نشانشان می‌داد. اگر تعداد جنس‌ها زیاد بود حاصل جمع روی ماشین حساب را نشانشان می‌داد. برای همین مغازه‌اش پرمشتری نبود اما جنگو شکایتی نداشت یا کسی نمی‌دانست که شکایت دارد یا نه. وقتی مشتری نداشت ساکت می‌نشست و به بیرون خیره می‌شد. حتی عابران یا ماشین‌ها را هم تماشا نمی‌کرد. بیشتر انگار به یک فضای خالی ورای این کوچه‌ها و خیابان‌ها خیره می‌شد. باباعلی صفر یکبار گفته بود که جنگو اگر هزار سال پیش به دنیا آمده بود شاید عارف می‌شد. جز آن مغازه و یک خانه گلی هیچ نداشت. خانه‌اش جای خوبی بود و بارها بسازبفروش‌ها خواسته بودند ازش بخرند و به جایش یک آپارتمان عالی بدهند اما جوابی نگرفته بودند. جنگو فقط نگاهشان کرده بود. سال‌ها در سکوت زندگی کرده بود و فقط مدتی قبل مرگش آمده بود و آن کفن را سفارش داده بود. بعد افتادنش توی آب خیلی هم دوام نیاورده بود. کم کم لاغر شده بود و حدس می‌زدند که سرطان دارد اما دنبال دوادرمان نبود. شاید ده دوازده سال بعد از داستان استخر مرده بود. بعد مرگش زمانی که دولت خواسته بود اموالش را مصادره کند متوجه شده بودند که خانه گلی را چندماه قبل معامله کرده است. به شرط آنکه تا پایان سال در خانه بماند. اما در حسابش فقط اندازه‌ی خرج یک ماهش پول بود. معلوم شد هیچوقت بیشتر از خرج یک ماهش نگه نداشته بود و باقی پول را هر ماه از حساب کشیده بود. دخل و خرج مغازه معلوم بود اما معلوم نبود باقی پول را چکار کرده. نه درآمدش از مغازه و نه پول فروش خانه. بعضی گفتند خرج اَتینا کرده و حتما سروگوشش می‌جنبیده. به هر حال مرد بود و نیازهایی داشت. بعضی هم گفتند خرج سرطانش کرده است. اما باباعلی صفر همیشه همسایه اش را دیده بود که می‌رود سرکار و برمی گردد خانه. نه سفر می‌رفت و نه بیرون غذا می‌خورد و نه به دکتر سرمی زد. هیچ جایی نداشت که هزینه کند. بابا از دیگران خواسته بود بگویند مخفیانه خرج خیریه کرده است. به هرحال پشت سر مرده حرف خیر باشد بهتر است.
بابا اطراف حوض را نگاه کرد. هیچ چیزی نبود و نمی‌دانست با کفن پوسیده و بدبوی توی دستش چکار کند.
– آمده‌ای گلهای توی حوض را جمع کنی؟
باباعلی صفر برگشت و نگهبان باغ را دید. تا دید شناخت. پسر همانی بود که جنگو را برده بود درمانگاه. کُپ پدرش بود اما جوانتر. با تعجب پرسید:
– گل؟
– بله. این موقع مردم می‌آیند و گل‌های روی آب را جمع می‌کنند. می‌گویند گل‌هایش خیلی برکت دارد. دهاتی‌ها برای خواستگاری می‌برند. می‌گویند ببری جواب نه نمی‌شنوی. حتی بعضی برای دوادرمان می‌برند.
– گل‌ها از کجا می‌آیند؟
– جنگو را می‌شناختید؟
– بله. باهاش همسایه بودم. چندبار هم با هم امدیم اینجا. البته جوان بودیم.
– آهان. شما بودید انداختیدش توی حوض. پدرم تعریف کرده برام.
– من نبودم. البته با آنها بودم اما …مهم نیست. گل‌ها چه ربطی به جنگو دارد؟
– بهمان پول می‌داد که قبل طلوع آفتاب چهارشنبه‌ها روی حوض را با گل قرمز بپوشانیم. پدرم یک حساب داشت که جنگو پول بهش می‌ریخت. وقتی که جنگو مرد هنوز خیلی پول تویش بود. پدرم مرد مقیدی بود. قبل مرگش به من سپرد که طبق خواسته جنگو عمل کنم. من هم انجام دادم. هفته پیش آخرین پول توی حساب را کشیدم و گل خریدم و ریختم توی حوض. گرانی و تورم ته حساب را دراوردند. با پولی که هفته پیش گل خریدم سی سال پیش می‌شد کل دهات سَرخون را با گل پوشاند.
نگهبان در حال دورشدن اضافه کرد.
– گفتم بدانی که دیگر از گل خبری نیست.
باباعلی صفر به حوض خیره شد. چرا باید جنگو چهارشنبه هر هفته حوض را از گل پرکند؟ چهارشنبه روز پریان آب بود. روز مقدس دریا. اجنه چهارشنبه‌ها قبل طلوع آفتاب جشن می‌گرفتند.شنیده بود که چهارشنبه آخر سال دختر شاه پریان هم برای جشن می‌آید. تنها زمانی که همه می‌توانستند دخترشاه پریان را ببیند.
نگهبان که حسابی دور شده بود فریاد زد:
– آن روز هم چهارشنبه بود. همان روزی که انداختیدش توی آب!
بعد انگار همه چیز بی واسطه در ذهنش روشن شده باشد باباعلی صفر همه چیز را فهمید. چرا جنگو سکوت کرده بود و چرا هر چهارشنبه حوض چوسه را با گل می‌پوشاند. فریاد زد:
– چهارشنبه چه ماهی بود؟ یادت هست؟
نگهبان ایستاد و کمی فکر کرد بعد از همان دور فریاد زد:
– اسفند بود. سال اولی بود که من رفتم مدرسه! تعطیلی عید را خوب یادم هست! چهارشنبه آخر اسفند!
باباعلی صفر به آب خیره شد. آب حوض سبز و آرام بود و فقط نسیم ملایمی رویش موج می‌انداخت. صدای نرم نسیم در شاخسار درختان لیمو وَهم ظهر را چندبرابر می‌کرد. مندیلش را باز کرد و کفن پوسیده را در آورد و خیلی آرام گذاشت توی آب. کفن به آرامی از هم باز شد و همه سطح آب را پوشاند و تمام نامهای مقدسی که رویش بود دوباره پررنگ شد. بعد توی آب حل شد و فقط نام «کاف» باقی ماند. چند لحظه نام کاف روی آب بود و بعد آن هم ناپدید شد و تمام حوض پر از گل‌های قرمز شد.

1- دستاری شبیه دستارهای هندی‌ها که پیرمردهای قدیمی بندر می‌بستند.

آخرین مقالات منتشر شده

داستان «گدوک»

سر شب پانزدهم دیماه بود و عَلیکو از وسط پارک ملت می‌‌توانست گِدوک غول پیکر را ببیند که نوک برج میلاد نشسته بود و از تمام منافذ تنش حرارت بیرون

ادامه مقاله »

داستان «کاف»

ظل آفتاب ظهر چهارشنبه باباعلی صَفَر به درخواستِ نعش جَنگو کنار حوض چوسه ایستاده بود و اطراف را نگاه می‌کرد. جَنگو سی سال بعد مرگش سه روز بود که از

ادامه مقاله »

تازه‌ها

نامزدهای «ساترن 2021» معرفی شدند «جنگ ستارگان» با کسب 12 نامزدي پيشتاز علمي تخيلي و فانتزي‌هاي سال چهل و ششمین دوره‌ی جوایز ساترن اسامی نامزدهایش را از سوی آکادمی فیلم‌های

ادامه مقاله »

ماجراجویی معرکه بیل و تد

اگر قبل از این موفق به دیدن فیلم «ماجراجویی معرکه‌ی بیل و تد» (Bill &Ted’s Excellent Adventure) شده‌اید، تبریک می‌گویم؛ شما یک عاشق واقعی سینما هستید چون حتی راجر ایبرت

ادامه مقاله »

خوش آمدید!

لطفا از طریق فرم زیر به حساب کاربری خود وارد شوید

بازیابی گذرواژه

لطفا جهت بازیابی گذرواژه، نام کاربری و یا ایمیل خود را وارد نمائید.

ورود / عضویت

Add New Playlist