بارزترین امتیاز پذیرش کنوانسیون میراث جهانی، پیوستن و تعلق یافتن به جامعه‌ای است که آثاری را می‌ستاید و پاس می‌دارد که از اهمیت جهانی برخوردار هستند و تجلی دنیایی از نمونه‌های خارق‌العاده‌ی تنوع فرهنگی و غنای طبیعی به‌شمار می‌روند.
این بخشی از یادداشت محمدحسین طالبیان، معاون میراث فرهنگی وزارت میراث فرهنگی ، گردشگری و صنایع دستی، پیرامون مزایای ثبت جهانی یک اثر تاریخی و میراثی در یونسکو است:

شاید برای شما هم این سؤال وجود داشته که درواقع مزیت ثبت یک اثر در یونسکو برای خود اثر و کشور صاحب اثر چیست که هرساله کشورهای مختلف برای افزودن به تعداد آثار ثبت‌شده‌ی خود به این میزان باهم در رقابت هستند؛ رقابتی که حالا کار را به‌جایی رسانده که حتی برخی کشورها برای از دست ندادن برخی آثار ناملموس، به فکر ثبت مشترک با کشورهای دیگر برای یک اثر باشند.
پرواضح است که قرار گرفتن نام یک اثر در فهرست یونسکو، کمک‌های شایانی ازجمله معرفی آن اثر به‌واسطه‌ی فعالیت‌های یونسکو به دیگر کشورها و همچینن محافظت و مراقبت‌های ویژه‌تر در نگهداشت این آثار و بحث‌ها و پژوهش‌های مراکز علمی پیرامون این آثار را به‌همراه خواهد داشت. یونسکو معتقد است آثار قرار گرفته در فهرست یونسکو، دیگر فقط متعلق به کشور صاحب اثر نیست و متعلق به تمام مردم دنیاست و همه باید برای پاسداشت و مراقبت از آن کوشا باشند.

به این قسمت از یادداشت معاون میراث فرهنگی کشور دقت کنید:
یکی از مزایای مهم پذیرش کنوانسیون، خاصه برای کشورهای در حال توسعه، دستیابی به صندوق میراث جهانی است. به‌منظور شناسایی، حفاظت و معرفی محوطه‌های میراث جهانی، سالانه اعتباری در اختیار کشورهای عضو قرار می‌گیرد.
همچنین در مواردی که آسیب‌های انسانی یا طبیعی به محوطه‌ها وارد می‌شود، کمک‌های فوری برای تعمیر این آسیب‌دیدگی‌ها در اختیار کشورهای عضو قرار می‌گیرد. در مورد فهرست میراث جهانی در خطر نیز توجه و کمک‌های مالی ملی و بین‌المللی بر محافظت از این محوطه‌ها که به‌طور خاص در معرض خطر قرار دارند، اختصاص می‌یابد.

کشور ما ۲۲ اثر تاریخی و ۲ اثر طیبعی ثبت‌شده در فهرست یونسکو دارد آثاری که به جرأت می‌توان گفت عده‌ی کمی، حتی از فعالین گردشگری کشور هم بتوانند تمام اسامی آن را نام ببرند.
آن‌چه مشخص است، این‌که ما بیش از بهره‌بردای‌های مفید از ثبت‌های جهانی آثارمان، فقط به‌دنبال افزایش تعداد این آثار بوده‌ایم؛ که صد البته کاری قابل‌تقدیر و ستایش است، اما این‌که چقدر مسیرهای گردشگری کشور به سمت این مناطق ثبت‌شده تغییر پیدا کرده است و این مکان‌ها به‌عنوان مسیری جدید در گردشگری ایران شناخته می‌شوند، نکته‌ای است که از نگاه متصدیان امر مغفول مانده است و همچنان همان مسیرهای سنتی قدیمی به‌عنوان پکیج، طراحی و در اختیار گردشگران خارجی و بعضاً داخلی قرار می‌گیرد. رویه‌ای که باید برای رونق مناطق دیگر دارای آثار ثبت جهانی و بهره‌مندی جوامع‌ محلی پیرامون این آثار تغییر نماید.

آخرین مقالات منتشر شده

خوش آمدید!

لطفا از طریق فرم زیر به حساب کاربری خود وارد شوید

بازیابی گذرواژه

لطفا جهت بازیابی گذرواژه، نام کاربری و یا ایمیل خود را وارد نمائید.

ورود / عضویت

Add New Playlist