ضرورت کنشگری و گسترش گفتگو‌های جامعه تئاتر

بالاخره پس از رگبارِ ممتد و مسلسل‌وار و بی‌وقفه‌ای از اخبار و رویدادهای بد و ناگوار، که متاسفانه در برخی نقاط جهان و از جمله ایران، هم‌چنان ادامه دارد و همگان را مستاصل و افسرده و مایوس کرده، تا جایی‌که دیگر کم کم دارد حساسیت و واکنش نشان دادن نسبت به مرگ از بین می‌رود و حتی خودِ ابرازِ تاسف و تسلیت هم دیگر تکراری و آزارنده و کسالت‌بار به‌نظر می‌رسد، خوش‌بختانه از ینگه‌ی دنیا یک خبر تازه و خوش و امیدبخش برای تئاتر، به گوش رسید: تئاترهای برادوی از روز ۱۴ سپتامبر (۲۳ شهریور) با ظرفیتِ کامل بازگشایی می‌شوند. اندرو کومو، فرماندارِ ایالتِ نیویورک، این خبر را روز چهارشنبه، ۵ می (۱۵ اردیبهشت) از طریقِ توییتر اعلام کرد و بلیت‌فروشی برای تئاترهای برادوی، بلافاصله از روزِ پنج‌شنبه، ۶ می، آغاز شد: «برادوی بخش عمده‌ای از هویت و اقتصادِ ایالتِ ما (نیویورک) است. از این‌که پرده‌های نمایش دوباره بالا می‌روند، بسیار خوش‌حالیم». و این خبر در حالی اعلام می‌شود که تئاترهای برادوی در نیویورک، به‌دنبالِ آغاز همه‌گیری کرونا، از روزِ ۱۲ مارسِ سالِ گذشته (۲۲ اسفند ۱۳۹۸)، بسته شده بودند، اتفاقی که موجب بیکاری ده‌ها هزار نفر شد و هر چند در این مدت، سینماهای آمریکا با ظرفیت‌های محدود بازگشایی شدند، اما تئاترها (که در هنگام تعطیلی تئاترهای برادوی در سال گذشته، ۳۱ نمایش در آن‌ها در حال اجرا بود)، همواره بسته بودند. با این اوصاف و با توجه به این‌که متاسفانه ما در این نوع موارد همیشه حداقل چند ماهی عقب هستیم و گاه حتی اگر دلیل و بهانه و موجبی برای این عقب‌ماندگی وجود نداشته باشد، خودمان بهانه‌هایش را به‌دست می‌دهیم و دلیل و مشکلی می‌سازیم و می‌تراشیم، می‌توان حدس زد و امیدوار بود که تئاترِ ایران هم در زمستان امسال و به‌دلایل روشنی شاید بهمن‌ماه، فعالیت خود را بدونِ محدودیت‌های ناشی از کرونا، و البته با هزار و یک محدودیت دیگری که پیش از همه‌گیری، دست‌به‌گریبان آن بوده، آغاز کند. وقوعِ کرونا، ناگهانی، شوک‌آور و باورنکردنی بود و نمی‌شد انتظار داشت که به‌شکلِ موثر، تضمین‌شده و با اطمینانِ خاطر، با آن مواجهه شده و برخورد شود، اما با گذشتِ زمان و در حالی‌که انتظار این بود کنش‌هایی متناسب شکل بگیرد تا شاید اندکی از سنگینی آوار شدن این مصیبت کاسته شود، شاهدِ کم‌ترین کنش‌گری ممکن از سوی مسئولان دولتی و صنفی تئاتر، دیگر نهادهای مرتبط، و با افسوس فراوان، آحاد و کلیتِ جامعه‌ی تئاتر ایران بودیم، وضعیتی که نه‌تنها کمکی به گذری آسان‌تر از این بحران نکرد، بلکه منجر به آن شد تا بر وخامت بحران و تاثیرات مخرب آن افزوده هم بشود. انفعال و بی‌عملی‌ای که هر چند تنها در مسائل مرتبط به حوزه‌ی فرهنگ و هنر و تئاتر ریشه ندارد و بخش عمده‌ای از ریشه‌های قطور آن‌را می‌توان تا مناسباتِ حاکم بر دیگر حوزه‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی پی‌گیری و جست‌وجو کرد و نامیدی و یأس و احساس بیهودگی در انجامِ هر کنش و عملی ناشی از یک انسداد عمومی و درازمدت به‌نظر می‌رسد، اما خواه ناخواه بر موضوعِ تخصصی این نشریه یعنی تئاتر و بر هنرمندان و علاقمندان آن تاثیری مخرب داشت. اما نقش تاریخی و موردانتظار از هنر و به‌خصوص تئاتر، در کنارِ دیگر نیروها و گروه‌های پیشروِ اجتماعی، همواره پیشگامی، عرصه‌گشایی و کمک به جامعه در مسیرِ رشد و پیشرفت و تعالی و گذر از مصائب و دشواری‌ها و تنگناهای صعب و سخت و سهمگین بوده و وقتی فرهنگ و هنر و تئاتر سکوت و انزوا و بی‌عملی پیشه کنند، بخش قابل‌توجهی از پتانسیل‌های فائق آمدن بر دشواری‌ها، ناکارآمد و بلاتاثیر باقی مانده و استمرار دشواری‌ها بیش‌تر و پایدارتر می‌شود. پس لازم است همه از یک‌دیگر برای کنش‌گری و گفت‌وگو و تعامل و هم‌افزایی دعوت کنیم و هیچ‌‌یک منتظرِ عملِ دیگری و دیگران نمانیم. از محافل دانشجویی گرفته تا گروه‌های تئاتر و بخش‌های دولتی و صنفی و تشکل‌های مردمی و هنری و تئاتری، و حتی با امکانات موجود برای رسانه بودن هر فرد در فضاهای مجازی، آحاد هنرمندان و علاقمندان به تئاتر، تا هر کسی، که در هر جایی، به هر رسانه‌ای دسترسی دارد، باید یک‌دیگر را ترغیب و تهییج کنیم، به عمل، ابرازِ نظر، بحث و گفت‌وگو و تعامل و جست‌وجوی بهترین مسیرهای ممکن برای رونق و گسترش و اعتلای تئاتر، که بی‌شک با اعتلای جامعه گره خورده و پیوند دارد. از یک‌دیگر برای مصاحبه، سخنرانی، گفت‌وگو، هم‌اندیشی، سمینار، نگارش متن و نظر و مقاله و هر روش دیگری برای ابراز و بیانِ نظرات و تعاطی افکار دعوت کنیم، در پراکندن و انتشارِ نظراتی که درست و به‌جا می‌دانیم تعلل و کاهلی نکنیم و با فرافکنی و طرح توقع از دیگری و دیگران، تصور نکنیم نقش و اثربخشی یکایک ما قابل‌انکار و پشت گوش انداختن است. تحققِ زودتر رسیدن به فردایی روشن‌تر، در ارتباطی مستقیم و بی‌واسطه با کنش‌گری و عملِ یکایک ماست.

آخرین مقالات منتشر شده

یک پدر شیمیایی شده به فروش می‌رسد

حالا دیگر می‌توان با اطمینان به این نکته اشاره کرد که خانواده در سپهرِ سیاسی و اجتماعی این روزهای ایران، آماجِ سخت‌ترین دشواری‌هاست. آرمان‌گرایی انقلابی دهه‌ی شصت، به واقع‌گرایی دوران

ادامه مقاله »

نام نمایشنامه، دروازه ورود به متن

در نوشتار پیشین، شگردهای نام‎گذاریِ نمایش‌نامه‎ها بر اساسِ نامِ شخصیت‎های اصلی، مورد بحث قرار گرفت و نمونه‎های متعدد آن از آغاز تراژدی‎های یونانی تا دوره‎ی معاصر، بیان گردید. شگرد دیگری

ادامه مقاله »

عرضه و تقاضا در بازار تئاتر

در این نوشتار نخست به فرایند بازار تئاتر می‌پردازیم. در ادامه عوامل مؤثر بر تقاضای تئاتر را فهرست می‌کنیم و در پایان بخشی از یک پژوهش میدانی را به‌عنوان شاهدی

ادامه مقاله »

خوش آمدید!

لطفا از طریق فرم زیر به حساب کاربری خود وارد شوید

بازیابی گذرواژه

لطفا جهت بازیابی گذرواژه، نام کاربری و یا ایمیل خود را وارد نمائید.

ورود / عضویت

Add New Playlist